Tedesco dünkü karşılaşmada ne kadar önemli bir hoca olduğunu hepimize bir kez daha gösterdi.
İlk yarı sahaya çıkan kadro belki özüne baktığınız zaman kötü bir kadro değildi. Ancak birbirleri ile oynamaya çok alışkın olmayan bir kadroydu. Ama kötü günlerindeydiler. Rakip de 2. ligin en önemli takımlarından birisi. Müthiş top yapıyorlar. Ve bu yönlerine bayıldım. Zaten ligdeki durumları da ne kadar iyi olduklarını gösteriyor. Üstüne üstlük garip bir golle de olsa öne geçtiler.
Normalde bizim Türk hocalar olsa; bunu üzülerek yazıyorum ama doğru olduğunu düşünüyorum. İkinci yarının hemen başında takımdaki genç oyuncuları oyundan alırdı. Ama Tedesco öyle yapmadı. Onları sabit tuttu. Eğer çıkarsaydı ihalenin onlarda kalacağını biliyordu. Çocukların psikolojik olarak sıkıntı yaşayacaklarını düşündü. Onun yerine orta alanda İsmail, Musaba, Oğuz ve Alvarez’i çıkardı. Yerlerine de tabiri caizse birbirleri ile oynama alışkanlığı üst düzeyde olan abileri oyuna aldı.
Bu değişiklik belki size basit gelebilir. Ama değil. Bu bir teknik direktörün oyun içinde sadece skoru değil, kötü giden oyunu değil oynayan futbolcuların psikolojisini de düşünmesinin ne kadar önemli olduğunu gösterdi. Yani taşların oturması için tozun toprağın oturmasını bekledi.
Ve tabii böyle olunca, orta alanda taşlar yerine oturunca skor da kendiliğinden geldi. İsmail’in Guendouzi’den alacağı çok dersler var. Topa nasıl hamle yapılır, nasıl oyuna sokulur, faul yapmadan top nasıl kazanılır. Adamda hepsi var. Tabii Asensio ve Talisca sazı eline alınca Nene ve Kerem de kanatlarda çok iyi oynamaya başladı.
Şöyle söyleyeyim eğer Kerem ikinci yarıdaki futbolunu oynarsa Tedesco onu asla kesemez ya da kesmez.
Yani sonuç olarak dün bir hocalık dersi izledik. Fenerbahçe bu hocayla çalıştığı için gerçekten çok şanslı.
Ama tabii ki sonuç olarak Fenerbahçe’nin santrfora ihtiyacı var mı derseniz, var… Ama sonunda da ölüm yok. Olmasa da olur.
