Erzurum’un Palandöken ilçesinde, 22 yıl önce bir trafik kazası sonucu konuşma ve yürüme yetisini kaybeden oğlu Uğur’a (53) bakan Olcay Öznur’un (78) hayali gerçek oldu. Bir hayırseverin bağışladığı yeni eve taşınan Olcay Öznur, oğlunu balkona çıkararak, “Çok şükür yıllar sonra güneşe kavuştuk” ifadesini kullandı.
Uğur Öznur, İzmir Emniyet Müdürlüğü’nde görevli bir polis memuruydu. 2004 yılında geçirdiği trafik kazası sonrası konuşma ve yürüme yetisini kaybetti. Tedavi süreçlerinin ardından ailesinin yanına dönen Uğur’a annesi Olcay Öznur bakmaya başladı. İzmir’de yaşayan eşinin, ‘ben de hastayım, bakamıyorum’ demesiyle yalnız kalan Olcay Öznur, 22 yıldır oğlunun bakımını üstleniyor.
Olcay Öznur, Uğur’un vazife malulü maaşını eşi ve çocuklarına verdiği için, vefat eden eşinden kalan 17 bin 700 liralık aylıkla geçimlerini sağlıyor. Yaşının ilerlemesi, KOAH ve guatr rahatsızlıklarına rağmen, oğlunun bakımını aksatmayan Olcay Öznur, diğer çocuklarının evine bile gidemiyor.
YILIN ANNESİ SEÇİLDİ
MHP Kadın Aile Çocuk ve Engelli Politikaları (KAÇEP) Başkanlığı tarafından düzenlenen 8 Mart Dünya Kadınlar Günü etkinliğinde yılın annesi seçilen Olcay Öznur, oğlunu yalnız bırakmamak için törene katılamadı. Olcay Öznur, hayatı boyunca oğlunun bakımını sürdüreceğini belirtti.
HAYIRSEVER İŞ İNSANI EV HEDİYE ETTİ
Öznur ailesinin hikayesini öğrenen bir hayırsever iş insanı, Olcay Öznur’a Yakutiye ilçesi Şükrüpaşa Mahallesi’nde 5 katlı bir apartmanın 4. katındaki daireyi hediye etti. İş insanı, tapuyu da Olcay Öznur’a teslim etti.
ÇOK ŞÜKÜR GÜNEŞE KAVUŞTUK
Bodrum katındaki evlerinden 4. kattaki daireye taşınan Olcay Öznur, 22 yıldır güneş görmeyen oğlunu balkona çıkardı. Oğluyla balkondan dışarıyı izleyen Olcay Öznur, “Çok şükür yıllar sonra güneşe kavuştuk” dedi.
Hediye edilen tekerlekli sandalye ile yeni evlerinde dolaşan Olcay Öznur, şu ifadeleri kullandı:
“Bundan önce Uğur’la evimde sıkıntı yaşıyordum. Ev çok ufaktı, benim bile evim değildi. Babamın eviydi. Eskiydi ve yıkılmak üzereydi. Daha önce haberimiz yapılmıştı, hayırsever bir iş adamı beni görüp ev aldılar. Allah ondan razı olsun. İsminin gizli kalmasını istedi. ‘Benim yardım yaptığım hiç bilinmesin’ dedi. Çok memnun oldum, şimdi ışığa çıktım. 22 seneden sonra çocuğumu hayata kavuşturdular. O evde çok zorluk yaşıyordum. İndirip çıkartamıyordum. Banyo ve lavabo yan yanaydı.
Çocuğumu yıkayamıyordum. Bir güneş yüzü görmüyordu. Dışarı çıkamıyorduk. İkimiz de 22 sene içeride hapis yaşadık. Şimdi yeni bir hayatımız var. Ayrıca bir tekerlekli sandalye verdiler, bindiriyorum çocuğumu. Güzel banyosuna götürüyorum, odasına götürüyorum. Kahvaltıya mutfağa götürüyorum. Uğur da çok memnun, çok keyifleniyor. İlk başta bir ağladı, sonra morali yerine geldi.
Uğur, “Anne, hiç olmazsa sen rahata kavuştun. Bana daha rahat bakarsın,” dedi. Önceki evim kızıma çok uzaktı. Kızım 2 vesait değişerek geliyordu, haftada bir gün geliyordu. Ona yakın olmasını istedim. Hayır sahibi de bir ev buldu, şimdi kızım benimle çok ilgileniyor. Sürekli yanıma gidip geliyor, kardeşine sahip çıkıyor, banyosunu yaptırıyor, üstünü giydiriyor, kaldırıp indiriyor. Ben de evde onunla beraber yaşıyorum. Bu anneler günü hediyesi oldu. Allah’ım, öyle bir hediye yolladı ki. En büyük hediyeyi bana gönderdi.”
